- Lepiej skończmy z tym, Lori.

.Ostrza znów się zbliżały, ale była szybsza. Maska nie wydawała się spieszyć, nadciągała wolno, wstrętnie poufała.

- Sheryl była rozsądniejsza – stwierdził. – Po prostu stała i czekała na to, co się zdarzy.

- Pieprzę cię.

- Może później.

Przejechał jednym z ostrzy po rzędzie wiszących garnków, aż zazgrzytało i poszły iskry.

- Ale potem, kiedy trochę ostygniesz – zaśmiał się rozdziawiając suwak. – Jest na co czekać.

Pozwoliła mu mówić, wciąż starając się wymyślić jakąś trasę ucieczki. Ale szansę były nikłe. Wyjście przeciwpożarowe zostało zablokowane przez spalone belki; jedyną szansę dawała ucieczka przez wejście, którym tu wkroczyła, a między nią a tym przejściem stała Maska, ostrząc swoje zęby jeden o drugi.

Znów nadciągał. Już bez drwin, skończył się czas na gadanie. Gdy się zbliżał, pomyślała o Midian. Z pewnoś­cią nie po to tyle przeszła, żeby dać się posiekać przez jakiegoś samotnego psychopatę!

Pieprzyć go.

Gdy noże sunęły w jej stronę, chwyciła z wieszaka powyżej jakiś garnek i wymierzyła w jego twarz. Trafiła w sam środek. Siła, z jaką go uderzyła, zaszokowała ją. Człowiek-Maska zatoczył się, upuszczając jedno z ostrzy. Zza płótna nie dobiegł jednak żaden dźwięk. Przeniósł tylko pozostałe ostrze z prawej ręki do lewej, potrząsnął głową, jak gdyby odpędzał dzwonienie w czaszce i znów gorączkowo przystąpił do niej. Miała czas zaledwie na to, by podnieść garnek w swojej obronie. Ostrze ześliznęło się i dosięgło jej ręki. Przez moment nie czuła bólu, nie było krwi.

Znów rozległ się śmiech, a gdy ucichł, Sheryl powiedziała:

- Curtis – tonem żartobliwego oburzenia, które przeszło znów w pusty śmiech.

A więc wspaniały kochaś tam był. Już chciała wracać na ulicę, by wsiąść do samochodu. A te przeklęte głupki niech prowadzą swoje gierki. Myśl o samotnym wieczorze w pokoju hotelowym i słuchaniu, jak inni się bawią popchnęła ją jednak do kolejnego podejścia do pogorzeliska.

Gdyby nie jasność klepek podłogowych, odbijają­cych światło ulicy w stronę obelkowania sufitu, nie odważyłaby się zapuścić tak daleko. Ale przed sobą widziała w półmroku sklepione przejścia, przez które dobiegał śmiech Sheryl. Ruszyła w tym kierunku. Wszy­stkie dźwięki ucichły. Obserwowali jej każdy ostrożny krok. Czuła badawcze spojrzenia.

- Chodźcież, wariaci – odezwała się. – Żart skończony. Jestem głodna.

Odpowiedź nie nadeszła. Za sobą, na ulicy, usłysza­ła nawoływania Samarytanina. Powrót nie był wskaza­ny. Poszła naprzód pod sklepieniami. Jej pierwsza myśl: on skłamał tylko w połowie – to była restauracja. Dotarła do kuchni, gdzie prawdopodobnie zaprószył się ogień. Białe kafelki, chociaż osmalone, wciąż przydawa­ły całemu wnętrzu jakiejś niesamowitej luminescencji. Stanęła w drzwiach i bacznie oglądała pomieszczenie. Największa z kuchenek stała pośrodku, a haki z naczy­niami wciąż wisiały nad nią, zasłaniając widok od góry. Żartownisie musieli się ukryć z drugiej strony, tylko tam było jakieś wyj śpię.

Pomimo lęków, odezwały się w niej wspomnienia dawnych zabaw w chowanego. Jej pierwsza zabawa, bo przecież najprostsza. Jakże uwielbiała, gdy ojciec ją straszył, gonił, a potem chwytał. Gdybyż to on się tu teraz chował i czekał, żeby złapać i przytulić. Ale rak złapał go już dawno temu, za gardło.

- Sheryl? – powiedziała.,- Poddaję się. Gdzie jesteście?

Gdy to mówiła, odkryła w zasięgu wzroku jednego z graczy i zabawa się skończyła.

Sheryl nie kryła się, to śmierć pozostała w ukryciu. Przykucnęła przy kuchence; ciemność wokół niej wyda­wała się zbyt mokra na cień, a głowę miała odrzuconą do tyłu i wyrąbaną twarz.

- Jezu Chryste!

Za Lori rozległ się jakiś dźwięk. Ktoś nadchodził, żeby ją znaleźć. Za późno na ukrycie. Złapana. I to nie przez kochające ramiona, nie przez ojca, udającego potwora. Przez samego potwora.

- Nie widzę go – odezwała się.

- Ja też.

- I co teraz robimy? – spytała Lori, starając się jak mogła nie zdradzać swojej irytacji. Jeśli to miał być pomysł Curtisa-Pięknisia na spędzenie wolnego czasu, w takim razie dobry smak Sheryl stał pod znakiem zapytania. Czyż jednak Lori miała prawo ją osądzać? Sama kochała i następnie straciła psychopatę.

- On musi gdzieś tu być – w głosie Sheryl zabrzmiała nadzieja. – Curtis? – zawołała, otwierając pchnięciem osmalone drzwi.

- Czemu nie zaczekać na niego tutaj, Sheryl?

- On chyba jest w środku.

- Tam może być niebezpiecznie. Zignorowała tę uwagę.

- Sheryl.

- Słyszę. Wszystko w porządku – zanurkowała w ciemność wnętrza. Woń spalonego drewna i tkanin zaatakowała nozdrza Lori.

- Curtis? – usłyszała wołanie Sheryl.

Przejechał jakiś samochód, ze źle wyregulowanym silnikiem. Pasażer, młodzieniec, przedwcześnie łysieją­cy, wychylił się przez okno.

- Pomóc w czymś?

- Nie, dziękuję – odpowiedziała Lori, niepewna, czy pytanie poczytać za małomiasteczkową uprzejmość, czy też za podrywanie. Pewnie to drugie, zdecydowała, a samochód nabrał szybkości i zniknął; ludzie wszędzie są tacy sami. Jej nastrój poprawiający się błyskawicznie, odkąd znów przebywała w towarzystwie Sheryl, raptow­nie skwaśniał. Nie lubiła ulic opustoszałych, gdy dzień miał się ku końcowi. Noc, zawsze niosąca jakąś obietni­cę, zbyt silnie kojarzyła się z Plemieniem, które przy­brało przecież jej imię – Nocne Plemię. A czemuż by nie? Ciemność to ciemność, zawsze i wszędzie. Ciem­ność serca, ciemność niebios; jedna i ta sama ciemność. Nawet teraz, w Midian, otwierają się wrota mauzoleów, a światło gwiazd im nie przeszkodzi. Zadrżała na myśl o tym.

W oddali, na jednej z ulic usłyszała odgłos silnika samochodu, hałas, potem pisk hamulców. Czy to’ Dobry Samarytanin na swoim drugim obchodzie?

- Sheryl? – zawołała. – Gdzie jesteś?

Z wnętrza budynku dobiegł śmiech, gulgoczący śmiech Sheryl.

Wspaniale, pomyślała Lori, marnuje się, mógłby być dobrym komikiem. W obecności Sheryl, z jej dziew­częcym zapałem, znajdowała znów pocieszenie. To gada­nie bez końca o Curtisie, nie dało Lori nic więcej niż konturowy portret postaci, wycięty przez ulicznego ar­tystę: zarys, żadnych szczegółów. A mimo wszystko odrywało to Lori od myśli o Midian i jego tajemnicach.

Początek wieczoru pełen był dobrego humoru i przygotowań do wyjścia na miasto, tak że chwilami zastanawiała się, czy to, co zdarzyło się w nekropolii, nie było tylko jej halucynacją. Ale miała dowód potwier­dzający wspomnienia: rozcięcie przy ustach, dzieło krnąb­rnej gałęzi. Niewielki ślad, ale pamięć bólu nie pozwalała wątpić w jej zdrowe zmysły. Była w Midian. Trzymała w ramionach stworzenie zmieniające kształt i stała na schodach krypty, patrząc na wyziewy, tak intensywne, że zachwiałaby się nawet wiara świętego.

Chociaż cały świat pod cmentarzem był odległy od Sheryl i wiru jej romansu tak jak noc od dnia, nie stawał się przez to mniej realny. Kiedyś jednak będzie musiała doświadczyć tej rzeczywistości, znaleźć dla niej w sobie miejsce, choćby to przeczyło wszelkiemu rozsądkowi, wszelkiej logice. Na razie jednak taiła wszystko w sobie, a cięcie przy ustach pieczętowało straż pamięci; po­stanowiła cieszyć się wieczorem, który miała przed sobą.

- To żart – stwierdziła Sheryl, kiedy stały przed Hudson Bay Sunset. – Wspominałam ci przecież, że on ma dziwaczne poczucie humoru?

Wymieniona przez niego restauracja była doszczęt­nie wypalona, a pożar miał miejsce kilka tygodni wcześ­niej, sądząc ze stanu belek.

- Jesteś pewna, że to tu? – spytała Lori. Sheryl roześmiała się.

- Mówię ci, że to jeden z jego żartów – powie­działa.

- No to uśmiałyśmy się. A kiedy będziemy jeść? – nastawała Lori.

- On nas prawdopodobnie obserwuje – Sheryl próbowała podtrzymać fason.

Lori rozejrzała się w poszukiwaniu podglądacza. Nie było czego się bać na ulicach miasta takiego jak to, nawet w sobotni wieczór, ale okolica nie wyglądała zachęcająco.

- Chcę, żebyś go poznała – powiedziała. – Po prostu upewnisz mnie, że nie śnię.

- Zamierzam jechać do domu, Sheryl – odrzekła Lori.

- Chyba nie dziś wieczór. Za późno już.

Miała rację, dzień już się kończył i Lori nie powinna myśleć o podróży do domu. Nie mogła jednak wymyślić żadnego powodu, by odmówić prośbie Sheryl, tak, by jej nie urazić.

- Obiecuję, że nie będziesz się czuła jak brzydula na doczepkę – stwierdziła Sheryl. – On powiedział, że chce cię poznać. Opowiedziałam mu wszystko o tobie. To znaczy… nie wszystko. Ale wystarczająco wiele, o na­szym spotkaniu – zrobiła beznadziejną minę. – Po­wiedz, że przyjdziesz – prosiła.

- Przyjdę.

- Fantastycznie! Zaraz do niego zadzwonię.

Kiedy Sheryl wyszła do telefonu, Lori wzięła pry­sznic. Po dwóch minutach dowiedziała się już o szcze­gółach wieczornego spotkania.

- Umówiliśmy się w restauracji, którą on zna, koło ósmej – zawołała Sheryl. – Ma nawet znaleźć dla ciebie towarzystwo.

- Nie, Sheryl…

- Sądzę, że żartował – odpowiedziała. Pojawiła się w drzwiach łazienki

Jeśli zwłoki Boone’a służyły im za igraszkę, nie było o czym mówić. Musiała się pocieszyć nadzieją, że jego duch był gdzieś w jasności.

Pokonana, cofnęła się o krok. Cienie jednak nie­chętnie ją opuszczały. Czuła, jak wciskają się pod jej bluzkę i chwytają za rzęsy; tysiąc małych uchwytów na jej ciele, spowalniających odwrót.

- Nikomu nie powiem – stwierdziła półgłosem. – Proszę, pozwólcie mi iść!

Ale cienie trzymały się, zapowiadając odwet, gdyby chciała je odtrącić.

- Obiecuję – powiedziała. – Cóż więcej mogę zrobić?

I nagle, skapitulowały. Nie zdawała sobie sprawy, z jaką siłą działały, dopóki nie odstąpiły. Potknęła się i padła u szczytu schodów w światło panujące w przedpo­koju. Odwracając się plecami do krypty, wpadła na drzwi i wyszła na słońce.

Było za jasno. Zakryła oczy. Trzymała się prosto dzięki temu, że pochwyciła kamienny portyk, aż przywy­kła do światła. Trwało to kilka minut; stała przy mauzo­leum, drżąca i sztywna. Gdy tylko poczuła, że może patrzeć przez na wpół przymknięte oczy, spróbowała iść do głównej bramy, błądząc i myląc kierunki.

Kiedy tam wreszcie dotarła, przywykła jakoś do bezdusznego światła i nieba. Nogi odmówiły posłuszeńst­wa i nie była w stanie iść dalej niż kilka kroków pod górę do Midian. Wydawało się, że zaraz zwali się na ziemię. Organizm, przesycony adrenaliną, aż tętnił. Ale przynajmniej żyła. Przez krótką chwilę tam, na schodach, ważyły się jej losy. Cienie mogły ją zabrać, nie wątpiła w to. Chciały ją zabrać do Podziemnego Świata i odebrać nadzieję. Czemu ją uwolniły? Może dlatego, że uratowała dziecko; może dlatego, że przyrzekła milczeć i zaufano jej. Nie wyglądało to jednak na postępowanie potworów, a musiała wierzyć, że to, co żyło pod cmentarzem w Midian, zasłużyło na to miano. Któż inny niż potwory wije sobie gniazdo wśród umarłych? Mogą się nazywać Nocnym Plemieniem, lecz ani słowa, ani gesty dobrej woli nie zamaskują ich prawdziwej natury.

Widzieliśmy – powtórzyła w myśli Lori. Ilu jeszcze było pod ziemią, ilu z Nocnego Plemienia?

Bliskość otwartych drzwi kusiła ją, by zdobyć się na odwagę i rzuciła wyzwanie głosowi, który usiłował uci­szyć jej informatorkę.

- Uratowałam dziecko – powiedziała. – Myślę, że za to zasłużyłam na wdzięczność.

W ciemności zaległa cisza, potem rozbłysnął punk­cik gorącego popiołu i Lori zdała sobie sprawę, że Pan Lylesburg stoi niemal u szczytu schodów, gdzie światło z zewnątrz powinno go właściwie oświetlać, chociaż słabo, ale cień jakoś zakrzepł na jego sylwetce i uczynił niewidzialnym – oprócz papierosa.

- Dziecko nie ma życia, żeby można je było ratować – odezwał się do Lori – ale to co ma, należy do ciebie, jeśli chcesz. Przerwał.

- Chcesz tego? Jeśli tak, bierz ją. Ona należy do ciebie.

Uwaga ta przeraziła ją.

- Za kogo wy mnie bierzecie? – spytała.

- Nie wiem – odparł Lylesburg. – Ty jedna zażądałaś rekompensaty.

- Chcę tylko odpowiedzi na parę pytań – za­protestowała Lori. – Nie chcę dziecka. Nie jestem dzikusem.

- Nie – cicho stwierdził głos. – Nie jesteś. Więc odejdź. Nie masz tu nic do roboty.

Zaciągnął się papierosem i w jego blasku mignę­ły rysy rozmówcy. Lori wyczuła, że chętnie by się teraz pokazał – odrzucił woal cienia za kilka chwil spotkania z nią twarzą w twarz. Podobnie jak Rachel, był wyniszczony; wydawał się jeszcze chudszy – bo miał kościec grubszej budowy i obszerne ubranie. Teraz, gdy oczy zapadły się, a mięśnie twarzy uwi­doczniły pod skórą jak papier, w jego wyglądzie rzu­cały się w oczy brwi jak szczotki i czoło pobrużdżone i chore.

- To był przypadek – powiedział. – Nie miałaś tego oglądać.

- Wiem – odrzekła Lori.

- Wiesz zatem także, że mówienie o tym przynie­sie straszne konsekwencje.

- Nie groźcie mi.

- Nie tobie – ciągnął Lylesburg. – Nam.

- Zawdzięczam ci coś – odezwała się.

- Nie – odparła Lori. – Nie chcę… nic… od ciebie.

Chciała już odejść, ale scena, która się przed nią rozgrywała: dziecko dotykające policzka matki i szlo­chające – wzruszyła ją. Niesmak został zastąpiony przez zaszokowanie, strach, zmieszanie.

- Pozwól pomóc sobie – powiedziała kobieta. – Wiem, dlaczego tu przyszłaś.

- Wątpię - stwierdziła Lori.

- Nie marnuj czasu – odrzekła kobieta. – Nic tu po tobie. Midian to dom Nocnego Plemienia. Tylko dla Nocnego Plemienia.

- Ściszyła głos niemal do szeptu.

- Nocne Plemię? – spytała Lori nieco głośniej. Kobieta miała ból w oczach.

- Ciii – odezwała się. – Nie powinnam ci tego mówić, ale przecież tyle ci zawdzięczam.

Lori zatrzymała się przy wejściu. Instynkt kazał jej czekać.

- Znasz człowieka nazwiskiem Boone? – spytała.

Kobieta otworzyła usta, żeby odpowiedzieć, jej twarz wyrażała sprzeczne uczucia. Chciała odpowie­dzieć, to jasne, lecz strach powstrzymywał ją przed mówieniem. I tak nie miało to znaczenia, jej wahanie wystarczało za odpowiedź. Znała Boone’a – teraz lub w przeszłości.

- Rachel.

Zza drzwi prowadzących pod ziemię rozległ się jakiś głos. Głos mężczyzny.

- Chodź tutaj – domagał się. – Nie masz nic do powiedzenia.

Kobieta zerknęła w stronę schodów.

- Panie Lylesburg – powiedziała głosem pełnym formalności. – Ona ocaliła Babette.