Słodkie Aniołki

Nie miałaś tego oglądać

Wiemy – brzmiała odpowiedź z ciemności. – Widzieliśmy. A jednak musisz wrócić.

Widzieliśmy – powtórzyła w myśli Lori. Ilu jeszcze było pod ziemią, ilu z Nocnego Plemienia?

Bliskość otwartych drzwi kusiła ją, by zdobyć się na odwagę i rzuciła wyzwanie głosowi, który usiłował uci­szyć jej informatorkę.

- Uratowałam dziecko – powiedziała. – Myślę, że za to zasłużyłam na wdzięczność.

W ciemności zaległa cisza, potem rozbłysnął punk­cik gorącego popiołu i Lori zdała sobie sprawę, że Pan Lylesburg stoi niemal u szczytu schodów, gdzie światło z zewnątrz powinno go właściwie oświetlać, chociaż słabo, ale cień jakoś zakrzepł na jego sylwetce i uczynił niewidzialnym – oprócz papierosa.

- Dziecko nie ma życia, żeby można je było ratować – odezwał się do Lori – ale to co ma, należy do ciebie, jeśli chcesz. Przerwał.

- Chcesz tego? Jeśli tak, bierz ją. Ona należy do ciebie.

Uwaga ta przeraziła ją.

- Za kogo wy mnie bierzecie? – spytała.

- Nie wiem – odparł Lylesburg. – Ty jedna zażądałaś rekompensaty.

- Chcę tylko odpowiedzi na parę pytań – za­protestowała Lori. – Nie chcę dziecka. Nie jestem dzikusem.

- Nie – cicho stwierdził głos. – Nie jesteś. Więc odejdź. Nie masz tu nic do roboty.

Zaciągnął się papierosem i w jego blasku mignę­ły rysy rozmówcy. Lori wyczuła, że chętnie by się teraz pokazał – odrzucił woal cienia za kilka chwil spotkania z nią twarzą w twarz. Podobnie jak Rachel, był wyniszczony; wydawał się jeszcze chudszy – bo miał kościec grubszej budowy i obszerne ubranie. Teraz, gdy oczy zapadły się, a mięśnie twarzy uwi­doczniły pod skórą jak papier, w jego wyglądzie rzu­cały się w oczy brwi jak szczotki i czoło pobrużdżone i chore.

- To był przypadek – powiedział. – Nie miałaś tego oglądać.

- Wiem – odrzekła Lori.

- Wiesz zatem także, że mówienie o tym przynie­sie straszne konsekwencje.

- Nie groźcie mi.

- Nie tobie – ciągnął Lylesburg. – Nam.