Słodkie Aniołki

Po dwóch minutach dowiedziała się już o szcze­gółach

Wracając do Shere Neck, włączyła radio na cały regulator, aby jakoś trzymać się przy życiu i nie myśleć o niczym. Z każdą milą uświadamiała sobie jednak coraz silniej, że nie zdoła ukryć swoich przeżyć przed Sheryl i tym samym – nie dotrzyma danej obietnicy. To, co przeżyła, musi być widoczne, w twarzy, w głosie. Ale jej obawy okazały się bezpodstawne. Może potrafiła ukrywać wnętrze lepiej, niż sądziła, a może Sheryl okazała się mniej spostrzegawcza? W każdym razie Sheryl zadała tylko kilka zdawkowych pytań dotyczących jej powtórnej wizyty w Midian, zanim przeszła do opowiedzenia o Curtisie.

- Chcę, żebyś go poznała – powiedziała. – Po prostu upewnisz mnie, że nie śnię.

- Zamierzam jechać do domu, Sheryl – odrzekła Lori.

- Chyba nie dziś wieczór. Za późno już.

Miała rację, dzień już się kończył i Lori nie powinna myśleć o podróży do domu. Nie mogła jednak wymyślić żadnego powodu, by odmówić prośbie Sheryl, tak, by jej nie urazić.

- Obiecuję, że nie będziesz się czuła jak brzydula na doczepkę – stwierdziła Sheryl. – On powiedział, że chce cię poznać. Opowiedziałam mu wszystko o tobie. To znaczy… nie wszystko. Ale wystarczająco wiele, o na­szym spotkaniu – zrobiła beznadziejną minę. – Po­wiedz, że przyjdziesz – prosiła.

- Przyjdę.

- Fantastycznie! Zaraz do niego zadzwonię.

Kiedy Sheryl wyszła do telefonu, Lori wzięła pry­sznic. Po dwóch minutach dowiedziała się już o szcze­gółach wieczornego spotkania.

- Umówiliśmy się w restauracji, którą on zna, koło ósmej – zawołała Sheryl. – Ma nawet znaleźć dla ciebie towarzystwo.

- Nie, Sheryl…

- Sądzę, że żartował – odpowiedziała. Pojawiła się w drzwiach łazienki